Deinen

Daar luisterde ik weer
naar gezang, gebeden,
een kleine snik links 
een kist in het midden,
het bekende beeld.

Zonder dood, geen leven,
zo tracht ik mijn oude moeder 
enige woorden van troost te bieden.

Ik weet wel beter,
troost laat zich niet sturen
evenmin
de sterkte van het verdriet.

Ik luister naar de woorden achter de woorden,
de dood geeft een deken van mildheid
we luisteren daar
met ieder zo ons eigen verhaal.

En,
we deinen mee 
op de gevoelens van de dag
als op de gebeurtenissen in het leven.

Zonder deining geen leven
al is het wachten 
op de kalmte van een stille zee.

Voor even
zonder deining.